Vanmorgen eindelijk weer een normale wekker tijd. Nu zijn er onder jullie een aantal die de volgende zinnen niet zullen (willen) begrijpen. Na het aflopen van de wekker (op de juiste tijd) staat André netjes naast zijn bed op teruimen en naar de badkamer voor de noodzakelijke opknap beurten (moet van Yo, zeker opdracht uit Almelo) en wanneer hij fris en fruitig het SLAAP deel van de kamer weer binnen komt begrijpt een ieder nu wel wat hij aantrof. De gebruikelijke bende met daar tussen een slapende Yolentha. Na haar te hebben gewaarschuwd dat hij dan maar alleen op de olifant stapt kwam er warempel beweging in het geheel. Dit keer voor het eerst ietwat te laat in de bus (niet de schuld van Yo) opweg naar Chitwan park. Een route van 150 km met de toezegging wordt 4 uurtjes rijden. Wat een verschil zeg. Deze 4uur vlogen voorbij met leuke foto stops. Deze gidsen nemen echt de tijd voor ons wat een beleving. Eerst maar eens gestopt bij de nodige rijstvelden, en foto's maken van bloeiende rijst. Algauw rijden we de "heuvels" in. Hier in Nepal (de klemtoon ligt op de a) noemen ze de bergen tot 3000 meter "Hills". Ja dan hebben we in Europa nog maar een handje vol bergen. Ha ha. Voor ons gevoel gingen we dan ook echt de Zwitserse Alpen in. Hier nog weer een fotostop en een echte kop Nepal thee. Dit is zwarte thee met veel melk en veel suiker. Buiten die van de gidsen was er nog maar een kopje leeg. De dames kregen het zogenaamd niet door hun keel. In de bus werd er door ze dan ook nog eens stevig nagekaart over deze drank. Plotseling stagneerd het verkeer en er staan steeds meer vrachtwachens en bussen langs de kant van de weg. Er blijkt verderop (precies op onze laatste fotostop) een weg blokade door protesterende jongeren. We rijden voorzichtig door en onze gids vraagt enkele agenten om advies. Er waren plotseling ook genoeg agenten en militairen om wat aan te vragen. Er bleek voor ons niets aan de hand. Dit zinnetje vraagt om uit leg denken we. Wel nu: Nepal is voor zijn inkomsten erg maar dan ook erg afhankelijk van toeristen. Het was ons tot dan ook nog niet opgevallen, maar onze bus heeft groene kentekenplaten en groene borden met text achter de ruit. Hier op staat zoiets als toerist vervoer. Ook de opstandelingen dit keer een ethnische minderheidsgoepering die wat specifieke eigen wensen heeft, begrijpt wat de gevolgen voor het toerisme kunnen zijn wanneer deze in hun actie betrokken raken en laten dus alle groene kentekens ongemoeid. Nu zul je wel begrijpen dat het een apart gevoel is wanneer je door lege straten rijdt met zo hier en daar nog een groene kentekenplaat. Op de stoep overigen veel "wandelaars" met genoeg menutie ( losse stenen ). Er rijdt echt niets anders, want, zo legt de gids uit, de opstandelingen werken volgens het guerrilla principe. Zo zie je niets en zo staan er een paar die je de ruiten in gooien. Ongeacht welk vervoermiddel. Daar voorbij is het nog 45 min tot het park en onze lodge. Onderweg nog een stop om langs de kant van de weg een glas verse ananassap en suikerrietsap te kopen. Dit laatste wordt ter plekke uit enkele rietstengels geperst. Wij vonden de verse ananassap het lekkerst. Nou eenmaal in onze lodge wordt het duidelijk dat het de komende 2 nachten anders gaat worden. Na 10:30 geen elektra en al helemaal geen airco. Dat wordt spannend vannacht! 13:00 lunch, ook hier gaat het anders geen à la carte zoals we het ondertussen gewend zijn maar het viel erg mee alles smaakte lekker en de kip is niet te spicy. Onder tussen hebben we het whiteboard ontdekt waarop ons programma nauwgezet wordt bijgehouden ( bijna met oud Engelse discipline) en daar staat dorp toer in het Tharus dorp. De Tharus zijn de grootste etnische groep hier in het zuiden van Nepal. Het zuiden noemen zij hier de 1000 km lange grens met India. Tot onze stomme verbazing worden we op gewacht door een ossenkar. We gaan dus met ossenkar naar het dorp in ongeveer 45 min. Ondertussen begint het steeds harder te regenen, om eerlijk te zijn is dit het eerste evenement wat echt te lijden heeft onder de moesson. In plaats van de wandeling door het dorp naar het Tharus museum laten we ons nu maar met de ossenkar afzetten. Helemaal niet erg! Wat een beleving zo'n kar! Het hobbelt, wiebelt en af en toe een klein zacht bergje onder de wielen door de ossen zelf verzorgt, maar bovenal erg langzaam! Het museum is klein en vertelt het verhaal van de geschiedenis van de Tharus. Niet indrukwekkend maar wel leuk. Ondertussen is het weer droog en gaan we weer met de ossenkar op weg. Onderweg driftig zwaaiend naar menig kind als waren we de koningin zelf maar dan wel in een andere koets. Over de paarden maar te zwijgen. Terug bij het hotel besluiten we tegelijk maar even het dorp in te wandelen. Niet zo'n opperbeste keus want Yolentha loopt tegen een beeldje aan en roept "die wil ik" en een ieder die Yolentha kent weet wat dat betekend. Zij weten dus ook wat er nu na veel lange onderhandelingen in haar koffer ligt. Snel nog even naar een internet café en ....... Shit iPad in de kamer laten liggen. Nou ja dan morgen maar, en dan maar twee verhalen over typen. Dat zijn we ondertussen ook wel weer gewend. Terug in de lodge even pauze tot het dinner. Oja bij de lodge lees "huisje" ligt er plotseling een hond voor ONZE deur en nergens anders, Yolentha vraagt jaag jij hem even weg? Maar verder dan hem te laten kwispelen kwam André ook niet. En zodra Yolentha dat zag was ze verkocht en wilde ze hem houden.. Mede omdat het uitdrukkelijk verboden wordt de honden aan te raken besluiten we maar om haar te laten liggen (stak naast onze voordeur). Ook het dinner heeft geen keuze programma maar ook nu blijkt de voor ons gemaakte keus lekker en ruim voldoende. Na wat na tafelen gaan we allen naar onze lodge's om met behulp van voldoende slaap ons klaar te maken voor de spectaculaire olifanten rit van 2 uur en de baby olifanten van morgen.
Namasté Yolentha & André
Na vandaag zul je ons niet gauw meer horen klagen over de wegen in Nederland. Zelfs niet na de winter wanneer de vorst schade zich laat zien en voelen. Vandaag 300 km afgelegd in zo'n 8 uur dit keer in een 8 persoons Toyota. Zeg maar even heen en terug naar Amsterdam maar dan dus meer dan 2x zolang in de auto. Ook het auto rijden is hier een vak apart. Zoals jullie weten rijd India links maar in de praktijk rijd India overal. Dus stel je voor je rijd over een (qua afmeting) normale tweebaans weg aan de linker kant. Dan moet je als bestuurder dus letten op tegemoet komend verkeer maar dus ook op jou rijbaan!!! Ze gaan daar gewoon rijden omdat het wegdek daar iets beter is en wachten tot het laatste moment wat mogelijk is om weer terug tegaan naar hun eigen helft maar de voertuigen daar achter hebben jou nog niet gezien. Spannend. Dan weer rijd er een vrachtwagen midden op de weg en naar rechts gaan kan hij niet omdat daar fietsers en motoren rijden en aan jou kant zit een enorm gat in de weg zeg maar krater. Hier help de claxon niet meer ( die overigens overuren maakt hier in India ) dus dan maar maximaal op de rem met de linker wielen ruim door de berm en stuk gewas en met de rechter wielen door het gat. Wat dat met ons doet? Nou eerst zit je vast tegen de rugleuning van de stoel voor je en van uit die positie ga je richting het dak van de auto die dan opmerkelijk dichtbij blijkt. Uiteraard beland je weer beneden en zoek je alles wat je op schoot hebt weer bij elkaar. Als jullie al het vermogen hebben hier een beeld bij te vormen moet je in dit plaatje ook nog even tientallen los lopende koeien bij denken en voetgangers, veel los lopende honden, ossekarren, bussen, honderden fietsen en op nog geen 5 meter in de berm stalletjes met etenswaren. Wij hopen dat dit een beetje aangeeft in welke conditie we bij de grens zijn aangekomen. Eenmaal daar eerst naar het grenskantoor van India om aan te geven dat we vertrekken. Na het invullen van een formulier is dat geregeld. Dan gaan we als een stel vluchtelingen de grens over naar het grenskantoor van Nepal om aan te geven dat we heel graag een aantal dagen in hun land willen doorbrengen. Na wat formulieren, een pasfoto en natuurlijk dollars zijn we ook een visum voor Nepal rijker. Wanneer we naar buiten willen lopen vertelt de gids dat ze wel fooi verwachten.. Heb je net voor belachelijk veel geld een visum gekocht.. Nja.. Oké we willen het land namelijk ook nog weer verlaten dus laten we ze maar te vriend houden.. Dan volgt wisseling van auto naar de Nepalese bus en we nemen afscheid van onze gids in India. In Nepal een nieuwe gids en chauffeur. Na een blik op gids en chauffeur besluiten Nikki en Yolentha dat Nepal veel moois te bieden heeft! ;-) We zien eigenlijk gelijk de verschillen.. Het is hier inderdaad schoner dan in India en ook de mensen zien er anders uit. Je ziet hier de invloeden van Chinezen en Mongolen.. En dan bedoelen we de inwoners van Mongolië. De gids vertelt ons dat we eerst naar Lumbini gaan. Dit dorp staat bekend als de geboorteplaats van Boeddha. Na een wandeling komen we aan bij de tempel die gebouwd is op die grond. En ook het bad waar de moeder voor de bevalling in heeft gelegen is er nog. Het is een heilige plek en ook hier gaan de schoenen weer uit. Terwijl wij hier lopen merken we ook aan de mensen gelijk verschil. Richting Yolentha is er vanuit de mannen weer respect. Iedereen groet elkaar, lacht en is relaxed. Vandaag is een feestdag in Nepal. Een dag waarop vrouwen feest vieren en vragen om een lang gelukkig leven voor hun man en gezin. Tot zonsondergang wordt er gedanst en gezongen en daarna gaan ze naar huis om lekker te eten. Het zingen en dansen is in volle gang en alle vrouwen dragen mooie kleding. Nog een verschil met India. Ze blijven staan om foto's te maken en vinden het een eer. We genieten van het dansen en zingen en lopen dan een rondje om de tempel. De gids vertelt ons dat we nu, door het rondje te lopen weer een 'clean and pure' hart hebben. We genieten hier volop van het Hindoeïsme en Boeddhisme en alle prachtige verhalen die daaruit voort komen. Nu in het hotel, opfrissen en dan naar het restaurant. Kijken wat de Nepalese kaart ons te bieden heeft! Tot zover maakt Nepal in ieder geval een hele goede indruk!
Namasté André en Yolentha
Pff om 4.30 uur de wekker.. Eruit en klaar maken voor de laatste dag Varanasi maar ook de laatste dag met de volledige groep. Dus laten we daar op de valreep iets over zeggen. Vanmiddag vertrekt het eerste stel. Marcel en Jos. Hun zoon werkt voor een half jaar in India en zit er nu een goede twee maand. Zij besloten eerst het land te verkennen en dan hun zoon te bezoeken in het zuiden en vliegen dus vanmiddag naar hem toe. Vanavond vertrekt een ander stel (Jos en Marion) en Joyce. Een meisje uit Belgie die eigenlijk deze reis met haar vriend zou doen, maar nadat de relatie over ging besloot alleen te gaan. Erg dapper aangezien zij geboren is in India en is geadopteerd. Een pittige reis dus voor haar. Wij blijven dan nog met Nikki en haar moeder Mariette over. Zij hebben besloten 7 weken met elkaar te gaan reizen.. Voor deze reis aan zijn zij naar Sri Lanka geweest en ze eindigen dus met ons in Nepal en gaan dan ook weer naar huis. Erg leuke mensen waar we goed mee kunnen lachen.
Terug naar vandaag. We gaan vroeg op pad en trekken wederom dichte schoenen aan. Die heeft Yolentha de hele reis nog niet aangehad, maar zo aan de oever van de Ganges kun je niet anders. We zijn eerst naar een stuk van de Ganges gegaan waar iedereen zich wast in het heilige water. In onze ogen niets anders dan vies bruin water. Een beetje de kleur van waterige koffie met melk. Daarna zijn we door alle smalle straatjes van de stad gegaan en kwamen we terecht bij de crematie locatie. Een groot verhoogd plateau met veel brandende houtstapels. In verband met de hoge waterstand is dit nu de enige crematieplek in Varanasi aan de Ganges. Een plek van dood en wel 24/7 en dat het hele jaar door. Dit is DE plek voor Hindoe India om te sterven en gecremeerd te worden. Hiermee doorbreken zij de cirkel van wedergeboorte en vind de geest zijn verdiende rust. Dit is niet voor iedereen weg gelegd. Heilige mannen, kinderen, zwangere vrouwen en door een slangenbeet gestoven personen mogen niet gecremeerd worden. Dikke rook en as waait alle kanten op. Al snel had Yolentha haar pet voor de mond en neus en Andre een zakdoek om nog iets adem te kunnen halen. Je mocht het plateau beklimmen om langs het hout en de lichamen te lopen. Een aantal dingen dat doen maar wij besloten gelijk om dit niet te doen. Beiden hadden we totaal niet de behoefte om zo'n crematie te zien en wat dit met het menselijk lichaam doet. De reacties waren verschillend. Een aantal konden goed relativeren en een aantal kwamen aangeslagen terug. Wanneer we hier weglopen, lopen we tussen de bergen brandhout door. Dit ligt hier voor de crematies en wordt door handelaren aan families verkocht. Het blijkt een eenvoudig formule hoeveel kilo hout er per lichaamsgewicht nodig is. Wanneer een familie dat niet kan betalen is er een donatiepot die bijdraagt. Mensen geven vrijwillig geld voor dit doel omdat er niets zo erg is als de geest van een onvolledig verbrand lichaam. We lopen verder door de smalle vieze straatjes. Het valt op dat er ineens overal bewaking is. Het blijkt dat een tempel en moskee naast elkaar staan en ze vechten tegen elkaar over het eigedom van de grond. Dan terug naar de bus. Eenmaal in het hotel eerst douchen. De as en geuren van ons afspoelen en daarna aan het ontbijt.
De rest van de dag zijn we vrij om ons klaar te maken voor Nepal. Zojuist even wat drinken en wat lekkers gekocht voor de reis morgen. Nu dus even tijd om op internet te gaan en een plek gevonden waar dat kon. De volgende keer schrijven we jullie dus vanuit Nepal. ( Als we de grens overkomen enzo, want ook hiervoor zijn de eerste formulieren al ingevuld ;-) )
Na een heerlijk rustdag gisteren, met alleen een vliegreis, ook nu een betrekkelijk rustig dag. Gisteravond hebben w trouwens bij de Indiaanse mac gegeten Lynette. Erg lekker, net en beetje anders. We beginnen vandaag om 9.30 uur met en bezoek aan de tempel. Van deze tempel wordt gezegd dat Boeddha hier zelf heeft gemediteerd. Erg mooie muurschilderingen (fresco's). We zien hier veel monniken en mensen die bezig zijn met een pelgrimstocht. Daarna gaan we en stoepa bekijken en daarbij ook de ruines van stoepa's die door aanhangers van de islam kapot zijn gemaakt.
Vanuit daar vertrekken we naar een archeologisch museum. Daar liggen veel brokstukken van de verschillende stoepa's. D temperatuur en luchtvochtigheid zijn vandaag weer astronomisch hoog dus het museum is alleen al een verademing omdat hier airco is. Wanneer we dit bekeken hebben vertrekken we richting hotel. 's Middags een vrije middag. Wij besluiten het tempo even wat terug te draaien en gaan eerst even lezen op de hotelkamer. Daarna in de bar even wat eten en drinken.
De gids heeft de vrouwen gewaarschuwd voor Varanasi. Hoewel het een bedevaartsoord is en een heilig plek, zijn de mannen hier op z'n vriendelijkst gezegd zwijnen. Gisteren zijn twee vrouwen van ons gezelschap de bar in het hotel uitgezet omdat er verder alleen mannen waren en de gids zei dat, dat maar beter ook was, voor hun eigen veiligheid. Vanmiddag in de bar was er een man die, laten we zeggen respectloze handelingen deed waarbij hij Yolentha strak aan bleef kijken, hoe ze ook ging zitten en ondanks dat Andre naast haar zat. Waarop Yolentha (van oorsprong toch niet agressief) tegen het groepje zei.. Of we gaan nu, of ik ga die man een klap aan z'n kop verkopen. De rekening werd snel gevraagd en we zijn vertrokken. Helaas een minder leuke bijkomstigheid van Varanasi.
Na een rustige midddag vertrekken we om 17.00 uur weer. Voor het hotel staan 6 riksja's klaar om ons door de stad te rijden. We vertrekken naar de Ganges (ofwel Ganga) voor en ceremonie. Elke dag om 19.00 uur is deze ceremonie ter ere van de Ganges. Een rivier die binnen het Hindoeisme en belangrijke rol in neemt. Normaal staan de toeschouwers aan de verhoogde kade en staan de monniken die de ceremonie leiden op een platform aan de rivier. Echter, door het regenseizoen staat het water in de Ganges erg hoog. Onze reisleider zegt dat hij het de afgelopen 12 jaar niet zo hoog heeft zien staan. Het verhoogde platform is weg en daarom zitten wij in bootjes en de monniken staan op de verhoogde kade. Het wordt donker en overal zijn lichtjes en belletjes, het heeft iets magisch. Tot we halverwege ontdekken dat de boot naast ons, ook kakkerlakken als passagiers heeft. Waardoor je rechteroog de ceremonie volgt en je linkeroog kijkt of je nog veilig zit. Dit laatst vergetende was het een hele bijzondere ervaring om hierbij te mogen zijn. Na afloop vanuit de boot een bakje van bananenbladeren gevuld met bloemen en een kaarsje de Ganges in laten gaan. Hierbij hebben we hetzelfde gewenst als met het touwtje.. Als die wens nu toch niet uitkomt.. (We hebben het niet opgeschreven maar bij de tombe van de wijsman in Fatapur Sikri kreeg je een touwtje die je in de tombe mocht knopen en een wens doen. Carla Bruni was geweest en die had gewenst zwanger te worden.. En niet veel later.. Bingo!) Na afloop met een riksja proberen weg te komen bij de oevers. Dit bleek nog een hele klus aangezien wij duidelijk niet de enig waren die waren komen kijken. Onderwg drukt en man bij Yolentha nog een rode stip op haar hoofd en krijgt ze een zegen uitgesproken. In en restaurant nog heerlijk gegeten en nu snel het bed in. Het is na elven en de wekker daat om 4.30 uur. Volgens de wekker op de telefoon over 5 uur en 14 minuten.. Meer informatie dan je wil weten...
Vandaag laat uit bed. De helft van de groep is al op weg met de auto om de afstand naar Varanasi te overbruggen. Wij gaan als groepje van 5 met het vliegtuig. Onze vliegtijd is ongeveer 50 min. en starten om 15:00 dit tenopzicht van een reistijd van 9 uur met de auto. Een heerlijk goede keus destijds. Nu we hier zo zitten in de lobby ( enige plek met internet) in werderom 35 graden celcius lijkt het wel als of we wel een maand weg zijn. Ondanks dat we ons fit voelen is er toch iets van oef. Want laten we wel wezen we hebben wat gezien zo links en rechts onderweg! Gelukkig kunnen we vandaag even bij komen en lekker gaan zwemmen. Want morgen in Varanasi wordt wederom weer indrukwekkend. We sluiten deze dag met de uitspraak van onze reisleider "what you have seen so far is just a trailer, Varanasi wil be the full movie ".
Ha daar is ie weer onze wekker. Yolentha sprint het bed uit om de douche spullen te pakken. Das snel denkt André, maar wat donker nog? Even op de iPhone kijken oei oei verkeerde tijd sorry Yo het is nog maar 6:00 uur je mag nog 2 uur extra slapen. Na wat gemopper wordt het weer rustig in de kamer. Weer de wekker maar nu een andere. Raar dat Yolentha nu niet naast het bed staat en ze vertelt hem dat het een bijzonder slecht idee was de airco uit te doen. Nog steeds niet geheel tevreden met dit resultaat vroeg in de morgen moet André het ontgelden. Volgens hem ging er dan ook een hele fles water over hem heen. (vlg Yo maar een paar druppels) Deze actie zette hem dan ook in een luttele seconde naast het bed met een (neem van André aan) geheel andere woordenwisseling. ;-) Snel naar de ontbijtzaal om ons lichamelijk voor te bereiden op de erotische tempels. Tijdens het ontbijt kregen we de eerste kleine tegenvaller op de reis en wel onze extra excursie van vanmiddag kan vanwege het natte seizoen (moesson) niet door gaan, jammer. Onze reisleider spant zich in voor toch nog een verkorte variant. De ......... Tempels. In wederom de brandende zon. Hebben we al eens over de temperaturen gehad, nou bij deze. Overdag haalt de temperatuur met gemak de 40 graden plus. Daarnaast is het regentijd (gelukkig bijna geen last van) en dus vochtig. Wanneer je dus bij deze temperatuur en 100% luchtvochtigheid beweegt wordt je nat, zeiknat regen of geen regen. Ook dit is weer een bijzondere ervaring. Terug naar de tempels. Yolentha & André hadden even de indruk dat het allemaal wel erg zwaar was aangezet met die paar beeldjes. Maar toen onze ogen eenmaal aan de druk bewerkte tempels gewend waren en we in de gaten kregen waar te kijken ging er een boek voor ons open. (de kamasutra) Het ontlokt zelfs aan Yolentha de opmerking kijk hier eens " wat ranzig " en ja hoor het zou Yolentha niet zijn die een beeldengroep ontdekt waarbij een paar mannen een paard moeten voort drukken (zeker moe ha ha) Al met al erg kunstige bouwwerken die destijds gebouwd werden zonder cement. Alle stenen passen als puzzelstukjes in elkaar en de grote ronde schijf op de top is de sluitsteen die het geheel bij elkaar houd. Erg knap gebouwd en op dit complex staan nog 5 van deze tempels. Waarvan er zo'n 85 moeten hebben gestaan en waarvan er nu nog maar 24 over zijn. Terug naar het hotel en het zwembad in gauw lunchen en klaarmaken voor de ingekorte middagexcursie. Wanneer we buiten komen heeft onze werkelijk voortreffelijke reisleider twee jeeps voor laten rijden. Even wat schuiven met mensen en daar gaat de stoet. Na een klein half uurtje rijden komen we bij het park met de watervallen. Even stoppen voor de entree en dus even lastig gevallen worden door local's met van alles en nog wat en dat in de middel of nowhere. Weer verder met de jeep de wegen worden snel slechter maar blijven begaanbaar. Dit park is overigens van de overheid dus netjes onderhouden. Uiteindelijk komen we bij de rivier aan. Op een lokatie die niet alleen mooi is maar ook bijzonder hier loop de rivier namelijk door/over een graniet formatie. Zoals een ieder weet is graniet een extreem harde steen soort waar zelfs het water nagenoeg geen vat op krijgt. Hierdoor is hier een natuurlijke blokkade ontstaan met ontelbare watervallen of valletjes. Dit geeft een mooi en kleurijk spektakel door het witte kolkende water het rode graniet en het zwart grijze basalt. Op de terugweg zijn we nog even bij een één gezins boeerderijtje gestop waar o.a. Yolentha nog even met de hand mixer (van houten palen) in de karnemelk heeft mogen roeren. We mochten ook nog even binnen kijken alwaar de huis vrouw direct voor ons wat boter chapati heeft gebakken. Eerst deeg maken dan plat rollen dan in een pannetje bakken op een hout vuurtje, dan naast het hout in het vuurje en dan wat boter al met al nog geen 5 minuutjes. Dit tafereel doet ons denken aan iets in oertijd. Ook laten ze ons hun huisdier zien. Een waterschildpad! Deze zwom achter in de tuin in een betonnen waterbak. Na nog wat te hebben rond gekeken terug naar het hotel waar wij met nog twee anderen uit de groep uur uurtje pauze krijgen voor dat we naar de avond voorstelling gaan met aansluitend een diner. Ondertussen is Yolentha aardig gekleurd in de richting van een Paprika (( en dan niet de groene!!!!)). Het avond programma begint met een show van lokale dans en muziek. Gelukkig voor ons hoef je hier bij niet aan de middeleeuwen te denken, maar aan de hedendaagse tijd. Het werd een geweldig mooie mix tussen bollywood, India top 40 en folklore erg mooi allemaal aansluitend gaan we naar een restaurant waar we speciaal voor ons Indiase gerechten krijgen maar dan bijna niet spicy. Dat lieten we ons lekker smaken. Het kon niet laat worden omdat een deel van de groep morgen een lange reisdag per auto hebben en dus weer vroeg op moeten. Wij hebben de luxe om per vliegtuig naar Varanasi te gaan en dus morgen kunnen uitslapen.
Namasté Yolentha & André
6:00 de wekker het wordt bijna gewoon het wakker worden om deze tijd. Opstaan, koffers inpakken, ontbijten, uitchecken en de bus in. Dit wordt zelfs bijna routine. We rijden naar het station van Agra en wachten op de trein van 8:15. Nu moet je weten dat ook dit wachten weer anders is als in ons beschaafde Nederlandje. Hier gaat het wachten gepaard met vele klanken en geuren. Er wordt al gauw wat zenuwachtig heen en weer geschuifeld door wat dames uit de groep waar onder Yolentha. Zij hadden in deze ongelofelijke "dikke" lucht toch wel last van een vervelende "ondergeur". Deze werd algauw in kaart gebracht door een van de mannelijke groepsleden. Met de opmerking: "moet je hier eens tussen de rails kijken". Nu is het André meestal niet gauw te gek, maar wanneer mensen in de hoeveelheid van minstens 5 olifanten hun behoefte uit de trein laten vallen ter hoogte van een perron, loopt zelfs André een blokje om. Onze reisleider had ondertussen al uit gelegd dat het niet om een standaard trein gaat waar er duizend van in India rijden. Maar om een iet wat luxere variant en niets was minder, waar we hadden een kaartje met stoelnummer en de coach was gekoeld. Geweldig. Ook werd er net als in een vliegtuig een ontbijt geserveerd met vruchtensap en meer erg luxe voor een trein. De rit duurt al met al zo'n 2:30 uur en kent slechts 2 stops. Bij een van deze stops een harde knal en al onze koffers waren van elkaar de hal in gegleden. Snel weer een beetje opstapelen voordat ze een andere eigenaar krijgen. Eindstation voor ons was Jhansi nog wel een redelijk grote stad. Deze stad staat bekend om zijn bijdrage van goede krijgers aan het leger in de tijd van de koningen, maar ook nog in deze tijd. Van Jhansi met een "nieuwe" zeg maar liever andere bus naar Orrcha voor de lunch en een stadstour. Het eerste wat ons opvalt als we met zijn allen uit de bus gestapt zijn in Orrcha is dat er geen zwerm bedelaars en verkopers om ons heen lopen. Tot nu toe hebben we daar in dit blog nog niet veel aandacht aan besteed maar dit is hier in India echt niet te filmen. Onze groep van maar 10 man krijgt meestal het dubbele maar soms 3x zijn omvang als we zijn uitgestapt. Het maakt echt niet uit waar, wanneer of hoelaat. Dit fenomeen, de prijs voor het eten en de "tips" zijn duidelijk de 3 minste onderdelen van deze reis. Van bemoeienis met de laatste twee heeft Yolentha (naar haar eigen zeggen voor de "gezondheid" van de inlanders) dan ook graag afstand gedaan. Hier in Orrcha dus niets, gewoon onwennig stil om ons heen zelfs toen we door de "winkelstraat" liepen. Ook nu weer een mooie ruïne bezocht met wel 500 jaar oude fresco's in redelijke staat. Men zegt de best bewaarde originelen van India. De gids maakt een opmerking over een aantal restaurants en hun vermelding in lonely planet. Prompt valt het Yolentha op dat er bijna op elk bezet tafeltje zo'n gids ligt hetgeen ze dan ook lachend André komt vertellen. (moet je hier zien, moet je daar zien) Na de lunch in dit dorp weer de bus in. Volgens ons hebben we een dag of wat geleden gemeld dat het bus rijden er bijna opzat. Nou dat hebben we geweten, deze reis was er een die zo in het boekje kan worden bij geschreven. Maar 159 km met de lieve reistijd van 6 hele uren spant deze de kroon van alle busrij dagen. Eindelijk toch aangekomen in Khajuraho, met zijn allen gegeten en naar bed. Er was er geen die niet wat verreist was.
Namasté Yolentha & André
5:30 wat nu weer! Oooh ti's de wekker. Dan plots nog meer lawaai. Het dringt tot Yolentha door dat het nu Taj Mahal dag is. Wat moet ik aan, is het niet te bloot, zou ik hiermee naar binnen kunnen, wat doe ik met mijn haar, schijnt de zon wel??? En dat om 5:30 in je vakantie. Zoals jullie kunnen raden heeft André dit eerste stukje geschreven. Maar nu ik dit allemaal lees zal ik de rest is op mij nemen. Het is inderdaad waar dat ik blij op stond. De gedachte dat ik vannacht op zo'n korte afstand van de Taj Mahal had geslapen maakte dat ik erg blij wakker werd na deze korte nacht. Tenslotte was de reis hierom begonnen. Op het lange wensenlijstje van ooit nog te doen, kon vandaag wat worden afgestreept.
We stappen om 6 uur in de bus en na een kort ritje moeten we overstappen op een ander busje. We krijgen een kartonnentasje met de Taj Mahal erop waar een flesje water en schoenhoesjes inzitten. Vanwege strenge veiligheidsmaatregelen mag er eigenlijk niets anders mee dan alleen de camera's. Zodra we de bus uitstappen de gebruikelijke verkopers en bedelaars als een zwerm bijen achter ons aan. Door poortjes en gefouilleerd.. Bijna nog zwaarder beveiligd dan het vliegveld.. En dan nog een stuk lopen door prachtige poorten, gebouwen en aangelegde tuinen maar eigenlijk kon Yolentha dat allemaal gestolen worden en zou ze het liefst een sprintje trekken (ja zelfs in deze vochtige hitte) om HEM eindelijk te zien.. Maar wachten wordt ook hier beloond en zodra we de poort doorlopen zien we de Taj Mahal liggen.. Wow! Adembenemend! We maken de gebruikelijke foto's van een afstand, foto terwijl Yolentha zit op het "Diana-bankje" en lopen dan naar binnen waar het graf is van de Maharadja en zijn vrouw. Eenmaal buiten nog naar de (minder bekende, maar niet minder mooie) bijgebouwen. En dan gewoon even zitten en alle indrukken binnen laten komen.. Wow! Dit is het moment, hij kan van het lijstje.. Zo meer dan de moeite waard.. Schiet mij maar lek.. Mooier dan dit wordt het niet.. En dan.. Tijd om te vertrekken.. Helaas.. Aan alles komt een eind.. Op naar het volgende hoogtepunt.. Onderweg komt de handelaar in Yolentha naar boven. 5 foto's voor 400 roepie (ca 6 euro).. Niks ervan 5 voor 100 roepie (ca 1,50 euro) Mensen in de groep lachen haar uit.. Dat lukt je nooit.. Wij liepen weg.. En ja hoor vlak voordat we de bus in stappen.. 100 roepies betaald voor 5 foto's.. Huppa! Terug naar het hotel om op te frissen. De luchtvochtigheid is inmiddels zo hoog dat de haren net zo nat zijn als na een goede douchebeurt. En ontbijten. Dan op naar het Agra fort. We hebben al vaker een fort bekeken maar die zijn allemaal van rood zandsteen. Deze was een combi van dat rode zandsteen en wit marmer. Erg mooi. Gisteren waren we in Farahpur Sikri daar woonde de Maharadja. Deze Maharadja smeet met geld door onder andere de Taj Mahal te bouwen. Aan de andere kant van de oever wilde hij een zelfde Taj Mahal bouwen maar dan in het zwart. Daar heeft zijn zoon een stokje voor gestoken en hij heeft zijn vader gevangen genomen. Nou ja een soort van huisarrest. Hij moest toen naar Agra fort waar wij vanochtend zijn geweest. Hier leefde hij met zijn 303 vrouwen waarvan er 3 ook echt zijn vrouw waren. De belangrijkste en zijn favoriete vrouw schonk hem 14 kinderen waarvan er 7 zijn overleden. Bij het krijgen van het 14e kind is zij overleden op jonge leeftijd. (14 kinderen in 18 jaar.. Dus...) Voor haar is de Taj Mahal gebouwd. De zoon die zijn vader gevangen heeft gezet heeft ook zijn vader daarbij laten zetten tegen de wens van zijn vader in. Alles is dan ook symmetrisch behalve de graftombes. De vrouw ligt keurig in het midden en hij ligt er zo schuin naast omdat t eigenlijk niet de bedoeling was dat hij daarbij zou komen te liggen. Zo jullie geschiedenislesje weer gehad! Wij hebben een middagje vrij program dus lekker bijkomen en slenteren!
Namasté André en Yolentha
