Na een wat onrustige aankomst en dito nacht, zijn we vanmorgen maar even wat later aan het ontbijt gegaan. We hadden voor vandaag nog geen vast omlijnde plannen. Het leek ons beter om de ideeën die we hadden maar even te controleren bij de receptie van het hotel. Daar werd ons idd een negatief advies gegeven op een paar locaties die we in gedachten hadden, uiteindelijk bleef het oude shopping centrum Chandni Chowk naast het rode fort over. De man achter de receptie bood aan een taxi te regelen voor 500 roepie heen en terug. Maar nee dat regelen we zelf wel even we lopen de deur uit en daar stopt de eerste taxi al voor onze neus. Even aangeven wat we willen en even onderhandelen, 500 roepie enkele reis!, ben jij mal, 300 max. En daar rijd de taxi zonder ons weg. Geen probleem dan een tuk tuk, waaat 500 roepie? En een uur rijden. Oei idd het is gewoon 25 km verderop in de stad. Ja dat zijn we als Nederlanders niet gewend. Met zo'n afstand zijn wij alweer 6 dorpen verder. Dan maar terug naar het hotel en een taxi laten bellen. Binnen drie minuten meld de taxi zich. Oei oei oei wat een oud en smerig gevalletje (maar ook dat wendt ondertussen) de bestuurder heeft een fel rode tulband en we denken dat hij een Sikh is. Gek we merken op dat we veel hebben gehoord en geleerd over India en Nepal maar totaal niets over deze groepering. Ondertussen schommelen en slingeren we in dit gebakje tussen al het andere verkeer door, vlg ons hebben we Shiva en de zijnen op onze schouder zitten. Het OEI, OEF, gaat net goed, is nog niet uit de lucht of onze Schoemacher zit bij een stoplicht niet in zijn 1 maar in zijn achteruit en BOEM is ho, nu wel snel in zijn 1, een lachje en rijden maar weer. Verbouwereerd kijken we elkaar aan, maar ook naar buiten om te zien wie ons binnen de volgende 10 meter zou aanhouden. Maar niets van dat alles, alles blijft rijden en toeteren. Nu hadden we een soortgelijke ervaring ook al in Kathmandu gehad. We wilden/moesten daar nog even eten en Yolentha had al aangegeven meer dan genoeg km in de benen te hebben, maar het kwam op dat moment ook met bakken uit de lucht ;-) . In het donker een taxi aangehouden die nog kleiner was dan deze, één of ander Suzukitje. Door dat we allemaal een beetje nat waren, waren de ruiten in de bloedhete taxi zo beslagen. Meteen gingen de zijruiten naar beneden en was de broek van André in een oogwenk kletsnat. Met een sneltrein vaart naar de wijk Thamel gereden en in gereden, ook hier plots een schok en BOEM, hier heeft de taxi gewoon een voetganger aan gereden die ons vreemd genoeg lachend verder zwaait. (bikkels hoor die Nepalesen). Aangekomen in Chandni Chowk zijn we te voet verder gegaan de winkel straatjes in die soms niet meer als twee mensen breed zijn. Ook de diverse geuren komen ons weer bekend voor. We zijn weer in India. Nog wat rond lopen en wat snuffelen en......... Welke kant moeten we eigenlijk op. Nu heeft André daar normaal onder Europese omstandigheden niet veel moeite mee. Maar hier zonder de stand van de zon en Kris kras al slingerend hield het ook bij hem even op. Maar geen nood riksja's genoeg. Maar nu blijkt weer dat niet iedere indiaan Engels spreek. Nu had onze taxi ons bij een (hoe kan het anders) bij een Sikh tempel uitgezet. Maar ook zo'n ding kenden ze niet. Na heftige discussies en zo'n beetje de hele straat afgezet met al die riksja's die met elkaar in discussie gingen wisten ze het plotseling. Dus instappen en fietsen maar, maar wat we ook zagen en wat ze ook aan wezen niets kwam ons bekend voor! Weer afstappen, weer discussie, weer de straat geblokkeerd! Gelukkig hadden we ook een MD gezien en liep er iemand op straat die wist waar dat was. Dat weer aan de riksja's uit gelegd en omdraaien maar. Eindelijk kwam de Sikh tempel met MacDonald aan de overkant in zicht. Aansluiten meteen maar bij de Mac gegeten en onze taxi maar weer gebeld voor de terugreis naar ons hotel. Na wederom een spannende rit dit keer zonder problemen aangekomen. We gaan afsluitend nog een keer een kop koffie drinken in een koffie zaakje. Helaas gaan we ons nu definitief opmaken voor de terugreis. Vanavond krijgen we van de reisorganisatie nog een diner en dan worden wij naar het vliegveld gebracht. Nikki en haar moeder terug naar het hotel omdat zij pas later in de nacht vliegen. Ach eigenlijk ook best weer leuk om weer naar ons koude kikkerlandje terug tegaan. Een land (NL) die we na deze 3 weken vol escapades (India & Nepal) weer meer weten te waarderen. Zelfs met alle problemen van dit moment een land waar het goed wonen is.
Tot gauw André en Yolentha.
Gisteravond zijn we dus aangekomen in Delhi. Na te hebben gegeten bij de Pizzahut (ja onze maag moet toch weer gaan wennen aan Europees voedsel) en een kop koffie bij Costa coffee, gaan we terug naar de hotelkamer. Het enige hotel met gratis wifi. We gaan het nieuws eens even bij lezen.. Das namelijk praktisch 3 weken niet gebeurd.. Lezen we over de bomaanslag vandaag in Delhi.. Heftig! We wisten dat het onrustig was toen we de eerste keer hier aankwamen zo'n 3 weken geleden. Maar het was veilig en bleef bij protesten. Blijkbaar is daar toch iets in veranderd de afgelopen dagen.. Voor morgen hebben we een programma bedacht. We beslissen dat we morgen eerst maar eens moeten checken wat wel en niet verantwoord is.
Dan gaan de lampen uit, tijd om te slapen.. We hopen op een goede nacht aangezien we morgennacht vliegen. En er dus niet tot weinig geslapen kan worden.. En net wanneer wij ons tussen wakker en slapen bevinden.. Begint het bed te trillen.. Na toch al een iets onrustig gevoel door die aanslag zijn we beiden gelijk wakker.. We gaan op onderzoek uit wat dat was... Eerst is er niets te vinden op internet maar al snel komen de berichten.. Een aardbeving! Op ongeveer 35 km van Delhi bevind zich het epicentrum. De eerste berichten zijn dat het een 6.6 op de schaal van Richter was.. Maar op een gegeven moment wordt dat bijgesteld naar een 4.2. We zetten de tv aan en gaan opzoek naar een engels sprekende nieuwszender. We zien beelden op tv van paniekerige mensen die dichterbij het epicentrum woonden. Er wordt vertelt dat men geen naschokken verwacht.. En dat klopt.
Nja.. Inmiddels zijn we allebei weer wakker.. Maar eens even het nieuws gaan checken zo en kijken wat er verantwoord is voor de planning vandaag. Met ons gaat t in ieder geval prima!
Namaste André en Yolentha
De afgelopen dagen hebben we doorgebracht met de nodige struisvogel politiek. We wilden er nog niet aan dat het einde van de trip in zicht kwam. Dus hebben we ondertussen afgesproken dat we niet eerder over de terugweg praten dan strikt noodzakelijk. En vanochtend kwam daar dan toch t eerste moment.. Vandaag het eerste stukje terug. Vandaag vlogen we van Kathmandu in Nepal naar Delhi in India. En aangezien er toch een paar souvenirtjes gekocht zijn begint de worsteling met de koffer... Onder de 23 kilo.. Ohoh.. Yolentha neemt drastische beslissingen.. De schoenen die bij de crematoriums gedragen zijn en er van langs hebben gekregen van de modderige olifantenstaart blijven achter. Samen met de slippers die voor de vakantie zijn gekocht maar waar de zolen bijna onderweg gelopen zijn.. Zo druk bezig zit de prullenbak eerder vol dan de koffer. Alles in de koffer en dan hem op de weegschaal. 22 kilo.. Slik..
We hebben nog een klein uurtje over en gaan nog even naar de koffiebar. Wanneer we binnen komen hoeven we eigenlijk al niet meer te bestellen. Onze drankjes worden al gebracht. Er is wifi dus we whatsappen wat, checken Facebook en de site.. En de tijd is voorbij. Koffers pakken, en op naar het busje. Op het vliegveld nemen we afscheid van Prakash en Dipu. De gids en chauffeur. Na controle van koffer en inchecken gaan we wat eten in het restaurant. Om daarna de laatste Nepalese roepies aan een kop koffie uit te geven. Schrik niet Yolentha bestelt op deze momenten niets of een cooolllaaaa!!
De hele organisatie op dit vliegveld is op z'n zachts gezegd omslachtig en discriminerend. We worden 4 keer gefouilleerd op verschillende plekken (geen grapje!) en de tas wordt 3 keer doorzocht (ook geen grapje). Maar dan komt echt t ergste.. We worden gescheiden bij de "gate" mannen rechts en vrouwen links. We vermoeden dat dit wederom is om gefouilleerd te worden.. Wat ook waar is... MAAR eerst gaat t poortje voor de mannen open. Zij worden gecontroleerd en stappen de bus in. Wanneer deze nog niet half vol is vertrekt de bus en is het wachten op een nieuwe bus. Pas als de allerlaatste man opstaat en relaxed de bus in gaat, mogen de vrouwen. Die worden ook gecontroleerd en gaan de bus in. Deze wordt echter tot de nok toe vol gepropt, tonijn in n blikje heeft meer beweging en vertrekt dan ook naar het vliegtuig. Waar de meeste mannen inmiddels volledig geïnstalleerd zijn. Nou dit is toch wel veel gevraagd voor een geëmancipeerde vrouw uit de westerse wereld. Heel even schoot de gedachten door het hoofd dat dit ook zo gegaan is in de tweede wereld oorlog.. Mannen gescheiden van vrouw en kind.. Ok.. hele andere omstandigheden maar voor nu totaal niet meer van deze tijd! We hebben al vaker gezien en meegemaakt dat mannen werden voorgetrokken, maar dit is het toppunt!
Na een goede vlucht landen we in Delhi. Door alle formaliteiten op het vliegveld, iets vertraging en het drukke verkeer van Delhi duurt deze reisdag bijna 8 uur, waarvan we een uur en een kwartier in de lucht hebben gezeten. Ongelofelijk!
We komen aan bij het hotel waar we ook begonnen zijn. Na het inchecken, de spullen op de kamer gezet en even wat eten. Morgen helaas de laatste dag voordat de reis naar Nederland gaat beginnen.. Maar daar denken we de komende 24 uur nog even niet aan!
Namaste André en Yolentha
Vandaag Katmandu Valley op het programma. We beginnen 's morgens bij de grootste Stoepa in de wereld. Deze Stoepa de Boudhanath is tevens de belangrijkste ter wereld voor de boeddhisten. En toen we er waren konden we dat per direct bevestigen, groot is hij! We lopen er ( zoals dat hoort) met de klok mee omheen tussen allerlei gelovigen en monniken. Een echte boeddhist moet in zijn leven deze tempel gezien hebben om een trede dichter bij het Nirvana te komen (boeken thiemo ;) ). We mogen als ongelovigen tot op de eerste ring komen. Dan worden de alziende ogen van boeddha nog indrukwekkender. Rond deze Stoepa liggen ook nog een paar kloosters, we gaan er twee van binnen bekijken. Bij de ingang van elk klooster is een kamertje met een meer dan mens grote wensmolen. Ook die twee kansen laten we niet aan ons voorbij gaan. Al met al een indrukwekkend bezoek. Snel door in ons drukke programma. Naar een grote hindoe tempel met voor Hindoes een even belangrijke plek in Nepal als Varanasi is voor de Hindoes in India. De naam is ons even ontschoten en houden de geïnteresseerden te goed. In dit tempel complex, wat nog volop in gebruik is, kunnen en mogen we niet het centrale deel in. Wel mogen we naar de andere kant van de rivier (die voor Nepal gelijk aan de Ganges en daar ook in uit komt) om de crematie ceremonies te volgen. We hebben "geluk", niet bepaald het juiste woord, er komt een familie met een overledene aan voor de rituele wassing van de overledene. Hij/zij wordt op een talud gelegd met de voeten in het water van de rivier. Daarna wordt het hoofd en de kleden besprenkeld met water uit de tempel. Wanneer het lichaam weer op de draagbaar is gelegd gaat het naar de houtstapel die al is voor bereidt. Daaraan gekomen wordt het lichaam er driemaal omheen gedragen en er op gelegd. Dit alles begeleid door een priester en de oudste zoon. Dan lopen de kinderen er drie keer omheen met het vuur en gooit de zoon het vuur op het lichaam. Zij worden dan van deze plek weg geleid en wordt het verdere ritueel door een professionele man tot een goed einde gebracht. In Varanasi hebben wij dit alles bewust niet gevolgd en we merken dat het ons meer doet dan onze twee mede reizigers. We lopen dan ook weg van dit tafereel maar net iets te laat. Eenmaal in de bus gaan we naar Bhaktapur. Dit is een van de drie steden die tegen elkaar aanliggen in Kathmandu Valley. Hier gaan we aan de oostkant naar binnen en lopen door het oude centrum naar de westkant van de stad. Ook in deze stad is elke pas de we zetten bijna een bijzonderheid. Ook hier zien we tempels en paleizen die soms meer dan 600 jaar oud zijn. We zien wederom te veel om op te noemen, we lopen bijna met het foto toestel vast aan ons hoofd. Steegjes waar je als westerling bijna dwars moet lopen zo smal, regelmatig bukken zo laag. Maar mooi, mooi, mooi waar je maar kijkt. Het is een erg waardevolle afsluiting van een in totaal erg indruk wekkende reis. Één die we een ieder (met een sterke maag) erg kunnen aanbevelen. En zoals de gids het heeft uit gelegd "het armst in dit land is de regering, alles wat je ziet is persoonlijk eigendom, en ja een paar echt arme mensen heb je in elk land".
Namasté Yolentha & André
Vandaag naar Kathmandu de hoofdstad van Nepal. Tijdens het opstaan realiseren we ons dat de vakantie er bijna op zit. De laatste dagen Nepal zijn aangebroken. Dan nog twee dagen New Delhi en dan alweer in de plane naar Amsterdam. We hebben ondertussen het gevoel al wel maanden weg te zijn geweest. Vanmorgen weer de auto in voor onze laatste rit in deze vakantie van 210 km waar we zo'n 6 à 7 uur over gaan doen. We starten vol energie en na de eerste 80 km. wordt het langzaam stil in de bus. Een ieder kijk rond slaapt leest of luistert muziek. Ondanks dat blijft de sfeer wel goed. Er wordt af en toe gelachen en geluisterd maar toch wordt het stiller. Achteraf blijkt dat we met zijn allen best wel wat bus moe zijn geworden. Daarnaast is 50 % van de rit een herhaling er zijn hier namelijk niet zoveel mogelijkheden qua wegennet. Onderweg even wat gegeten en gedronken. Yolentha besteld onderweg een springrol bij ons bekend als loempia. Deze komt echter uit de magnetron en die laat dus niet veel over van de krokante korst. Nou dat alleen maar even een deel van het interieur opeten. Dit na ook al een niet te best ontbijt, wordt spannend. Ondertussen worden de wegen slechter en gaan we als maar hoger. De gids legt uit dat Kathmandu op 1250 meter hoogte ligt. Ook wordt de omgeving weer viezer meer in de trend als dat we van India gewend waren ook daar had de gids al voor gewaarschuwd. Iemand in de bus zegt "zelfs de bomen worden grijs" en idd het groen langs de weg is zo groen niet meer. Uiteindelijk passeren we de laatste pas en zien we Kathmandu Valley voor ons met Kathmandu uiteraard. We beginnen aan het begin van de middag meteen met de bezienswaardigheden. En als eerste gaan de naar de monkey tempel zo genoemd door toeristen omdat er zoveel koeien lopen natuurlijk. De werkelijke naam is Swayamblu nath. Een erg oude stupa (boeddhisme) met een gouden dak waarop de alziende ogen van boeddha natuurlijk niet ontbreken. Mochten jullie op de foto's van Yolentha niet een stoepa tegen komen die aan deze beschrijving voldoet. Dan verbaast ons (de rest van de groep) niet. Genieten jullie dan maar van de 1001 foto 's van Yolentha haar apen. Ze wringt zich letterlijk in alle bochten en roept onbeschaamd ga eens aan de kant, je staat in de weg, enz, enz. Als alles op de gevoelige plaat vast ligt gaan we verder. Het volgende op de inmiddels erg kort geworden lijst is Durban square in het centrum van Kathmandu. We zijn ondertussen weer overgestapt op de airco in de bus. De laatste dagen hadden we liever het raampje open. Maar de vieze luchten nemen weer hand over hand toe. Durban square is echt een verhaal apart. Voluit heet het Hanuman dhoka durbar square. Ongelofelijk wat daar aan historisch erfgoed nog staat het is echt teveel om op te noemen en veel is meer dan 500 jaar oud. (daar kunnen ze in Almelo nog wat van leren) helaas is niet alles toegankelijk en sommige tempels zijn zelfs nu nog actueel en operationeel. Een zaak is erg opmerkelijk en daarom zeker het vermelden waard. In een van de tempel complexen woont een levende GODIN. Het is een meisje van op dit moment 5,5 jaar oud. Het is er een drukte van jewelste omdat iedereen wacht op het moment dat het haar behaagd haar gezicht aan de menigte te laten zien. Dat geluk hadden wij niet. Zij blijft GODIN tot het moment van haar eerste maandelijkse cyclus. Dan is ze opslag weer een normaal meisje dat met haar ouders gewoon weer naar huis gaat. Ze wordt dan weer vervangen door een ander meisje die uit een groep wordt geselecteerd op een perfect uiterlijk. Haar ouders mogen mee maar worden dienders van haar. Vandaar naar ons " nieuwe" hotel inchecken en even uitrusten. Later gaan we met zijn vieren nog even wat eten in het shopingcentrum even verder op. Dan naar bed en ons klaarmaken voor de dag van morgen het bezoek aan Kathmandu Valley.
Namasté Yolentha en André
Gistermiddag nog even door de stad geslenterd en wat rond gekeken het valt ons op dat het hier voor ons (ondertussen aangepaste) gevoel schoon is. De gids vermeldt dat dit in Kathmandu wel anders wordt. Het nog warm en we hebben dorst even wat drinken op een terrasje. Plotseling zit Yolentha anders om op de stoel te wijzen. Hoe kan het ook anders of zij heeft het wel weer in de gaten. Er loopt een extravagante maar ook naakte man op straat. Heel apart en het valt op dat zelfs de politie lachend toe kijkt. (het is hier overigens ook gewoon verboden) later horen we dat hem een broek is aan geboden eind goed al goed.
'S avonds zijn we lekker wezen eten terwijl er ondertussen zang en dans was uit deze streek. We aten op een plek bij het meer van Pokhara. Claudia, ik heb hier momo gegeten. Chicken momo, gestoomd, vond t wel lekker maar geloof niet dat t tot m'n favorieten gaat behoren! De gids dacht dat jij het drankje mohi bedoelde.. Klopt dat? Daarna zijn we rustig terug gelopen en zijn er nog wat aankopen gedaan. Daarna heeft André zich met de IPad in bed geïnstalleerd en Yolentha, Nikki, de gids en chauffeur zijn naar een club gegaan. Toch ook eens kijken hoe dat Nepalese nachtleven eruit ziet! Al snel wordt duidelijk dat ze iig geen decibel meter kennen en anders niet weten hoe die werkt. Laat erin en heel vroeg eruit. Half 5 ging namelijk de wekker weer. Sjonge jonge het vakantiegevoel is even ver te zoeken.. Maar we weten waar we het voor doen. Zodra we in de bus zitten gaan we in het donker de berg beklimmen.. Hoe hoger we komen hoe mooier het uitzicht op Pokhara in het donker met al die lichtjes. We parkeren de bus en lopen het laatste stukje omhoog. Daar staan we dan.. Bijna bovenop een berg.. Te kijken naar de bergen (de Annapurna reeks) met sneeuwtoppen en het dal met de stad, te wachten op de zonsopkomst. Langzaamaan zien we de kleuren in de lucht en op de bergen veranderen en dan komt een felle geel/oranje bal boven de bergen uit. Mensen (we staan op de prachtplek natuurlijk niet alleen) beginnen te wijzen, te klappen en kreetjes uit te slaan. Je zou bijna vergeten dat dit een dagelijks terugkerend gebeuren is. Helaas is het te bewolkt om het kleurenspel op de besneeuwde toppen te zien. Dat schijnt t normaal nog mooier te maken.. Maar ja, je kan nou eenmaal niet alles hebben. Tevreden begint de afdaling weer en tegen kwart over 7 zitten we in het hotel aan het ontbijt. Daarna is er tijd om bij te komen, te douchen enz. Want pas om 2 uur begint het middagprogramma. Tot aan het middag programma besluiten we helemaal niets te doen, dus niet meer dan wat lezen en slapen. Om stipt 2 uur melden we ons bij de receptie voor het middag programma. Het blijkt dat Nikki en haar moeder er nog niet zijn. Nikki had besloten om vanmorgen te gaan paragliden. Toe we ze zagen aankomen was Nikki nog wat bleek. Navragen leerde ons al snel waarom. Omdat ze nogal snel last heeft van reisziekte had ze vanmorgen daar al een tablet voor ingenomen. Dit bleek helaas niet genoeg. Het was voor haar dan ook een aparte ervaring om (als er mensen onder aan de berg hebben gewandeld denken we voor hen ook) vliegend als een vogel te kotsen als een kroegganger die zijn grenzen niet kent. Nu is het lachen op dat moment echter niet. Ze zat er behoorlijk onder en eerlijk zoals ze is, is daar een foto als bewijs. Snel andere kleren aan en op pad voor het middag programma. We beginnen met een hindoe tempel waar we allemaal weer een mooie Bindi aangemeten krijgen. Na de nodige uitleg gaan we naar het volgende punt. De witte rivier. Eenmaal daar aangekomen zien we geen rivier maar horen wel wat geruis. Al snel moeten we naar beneden klimmen en zien in de diepte en witte stroom kolkend water, allemaal lucht en schuim was onze eerste gedachte maar niets is minder waar. Het water is inderdaad bleek melk wit. Het water stroomt hard door allerlei kalk gesteenten die het zijn kleur geven en die de reden is waarom ze zo diep is weg gesleten. Het is er ook nog eens aangenaam fris van temperatuur omdat t uit de Himalaya komt! Van daar uit gaan we naar het Ghurka museum, de dames besluiten om niet mee naar binnen te gaan. André gaat alleen met de gids. Hier leert hij een andere zijde van een Nepalese minderheidsgroepering kennen de ghurka's. Al in 1800 hadden de Britten in de gaten dat deze mannen geboren in de Himalaya over een enorm uithoudingsvermogen beschikken en ook nog eens niet bang waren. Ze werden al snel gerecruteerd voor het Britse leger en als speciale eenheid over de hele wereld ingezet. Bekende plekken zijn De Falklands, Irak, Afghanistan, enz. Nu lijkt het wel mooi maar als je de verhalen leest zijn ze eigenlijk gebruikt door de Engelsen. Als het ergens mis gaat worden zij als eerste gedropt en mogen de eerste klappen uitdelen of opvangen. (militaire discriminatie?) Ook in Nepal komen er stemmen op om niet meer te tekenen voor het Britse leger. Vandaar uit zijn we naar een opvang dorp voor Tibetanen gegaan. Dit ooit tenten dorp in +\- 1960 is uitgegroeid tot een heus stenen dorp incl tempel en monniken. Ook daar mochten we even kijken, ook in de tempel. Deze werd zelfs voor ons van het slot gehaald. Vandaar weer terug naar het centrum. Nog even een pet gekocht voor André de andere van route 66 ligt ergens in de Ganges (helaas) (sorry ly). En even relaxen op een terras aan het meer van Pokhara. Vanavond niet te laat naar bed want morgen gaan we naar Katmandu. Helaas alweer de laatste bestemming van ons avontuur..
Namasté Yolentha en André
P.S.
Yolentha's benen zijn trouwens flink te grazen genomen. Bij het worstelen met de staart van de olifant zei ze al dat het net aanvoelde als touw. Nou dat schuren is terug te zien op haar enkels. Daarnaast is ze meerdere keren geprikt door 1 of ander insect op de benen.. De allergische reacties zijn grote, rode, jeukende plekken die met de handpalm niet te bedekken zijn.. Toch fijn.. Vakantie! ;-)
Vanochtend vroeg eruit, koffers pakken en ontbijten. Vandaag verlaten we Chitwan nationaal park en vertrekken naar Pokhara. De reis zal zo'n 4 à 5 uur gaan duren maar in dit landschap hebben we daar geen moeite mee. We rijden door de bergen. We zien onderweg veel rijstvelden. Nooit geweten dat Nepal dat ook heeft.. En dan wordt het nog mooier.. Terwijl wij het heel erg warm hebben, verschijnen de echte bergen van meer dan 7000 m hoog. Terwijl wij staan te zweten kijken we naar prachtig besneeuwde bergtoppen.
We stoppen bij een restaurant en omdat het ontbijt niet fantastisch is geweest besluiten we een sandwich te gaan eten. Bij navraag blijkt de cheese sandwich gemaakt te zijn met Yak kaas.. Nja nog nooit gegeten en een kaas eter als Yolentha moet het toch proberen.. Het was erg typisch en sterk van geur en smaak.. Ook weer een keer geprobeerd!
We rijden verder door het landschap en zien ook de Fishtail een bekende berg in de Pokara omgeving van 6995 m en beschermd door de overheid. (dit betekend verboden te beklimmen).. We zien haar van de zijkant dan.. De vissenstaart-vorm gaat nu dus nog aan ons voorbij maar van de witte bergtoppen krijgen we toch niet genoeg. In overleg met z'n allen hebben we besloten om het vandaag rustig aan te doen. Gisteren vroeg eruit, lange drukke dag, laat erin en ook vanochtend weer vroeg uit de veren. En zo aan het einde van de vakantie beginnen de knollen toch een beetje op te raken. Vandaag dus een rustig programma en morgen daardoor een volle dag maar dan kunnen we met vernieuwde energie er weer tegen aan!
Namasté Yolentha & André
Whaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!! Ik (Yolentha) kan bijna niet in chronologische volgorde praten.. Zal toch een poging doen.. Ook nu weer gaat de wekker vroeger dan in onze normale werkweek. Maar we zijn allebij snel wakker en maken ons klaar voor de dag die gaat komen. Na het ontbijt stappen we in een soort van jeep en gaan op weg naar de grote rivier die door dit park loopt. We gaan kanoën! Nou denken jullie gelijk aan hypermoderne polyester bakjes.. maar nee.. back to basic betekend dat we in niet meer dan een uitgeholde boomstam de rivier op gaan.. André trekt aan de kader al wit weg.. Dat beloofd nog wat! Eenmaal geïnstalleerd gaan we op pad. We zien onderweg veel moois zoals een hert die aan de oever water drinkt, ijsvogels en krokodillen! Meerdere krokodillen en erg dichtbij! Waar Yolentha geniet en foto's maakt is André druk met angstzweet en schietgebedjes. Toen we begonnen aan 't tochtje werd ons vertelt goed ons balans te houden en niet te wiebelen. Terwijl we instapten zei de gids ook nog dat als we omslaan de krokodillen ons dankbaar zouden zijn.. Andre dacht eerst nog "grappenmaker", maar bij het zien van de eerste krokodil was hij er op slag klaar mee. We stappen uit. André vertelt (spier)pijn te hebben over zijn hele lichaam en dat hij totaal niet kan begrijpen dat Yolentha zo ontspannen zat. Aan het het einde van de kanotocht vraagt de gids of we rechtstreeks naar de volgende plek willen lopen of nog een wandeltochtje door de jungle.. Er wordt uiteraard besloten dat we door de jungle willen.. Eenmaal onderweg komt de vervolginformatie.. We lopen door grassen die in de broek gaan zitten.. We kunnen kiezen om dat te doen of de broek op te rollen.. De gedachte aan die prikkende naaltjes klinken niet fijn.. Dan maar wat drukker met schoonmaken van broek en legging. We lopen allemaal op slippers/sandaaltjes.. Er zijn bloedzuigers maar das niet erg.. Zijn maar weinig mensen die daar ziek van worden.. #SLIK!# Zelfs bij Yolentha slaat de twijfel toe.. En last but not least.. Stil zijn! Nou lijkt dat de makkelijkste opgave maar door de moesson is alles drassig.. En wanneer er geglibberd en gegleden wordt en de drek tussen je tenen door omhoog komt is het een knap lastige opdracht om niet in een gigantische lachbui te schieten.. Nikki en haar moeder mopperde over de smeer, André heeft wel geteld de hele weg op Yolentha lopen vloeken en Yolentha liep daar relativerend tussen door te zeggen dat alles weer schoon wordt van water! Eigenlijk hebben we in dit tochtje niks nieuws gezien maar het was een bijzondere ervaring! De volgende stop is een olifanten breeding center. Hier wordt geprobeerd het ras te beschermen en nieuwe olifanten geboren te laten worden. Er loopt een kleintje rond die 3 maand daarvoor is geboren. We lopen een rondje.. Leuk en lief om te zien! Maar Yolentha wordt toch wat onrustig en wil dichterbij, de huid voelen, vriendjes worden enzovoorts.. We gaan terug richting jeep.. Waarvoor eerst met de kano de rivier weer overgestoken moet worden.. Dat is de grens voor André.. Zodra hij de overkant bereikt heeft krijgt Yolentha de boodschap dat dit voor hem voor de eerste keer maar ook de laatste keer was.. Wat ze verder ook zou bedenken! Dan komt HET moment waar Yolentha op heeft gewacht... Er mag gezwommen en gespeeld worden met olifanten. Jaaaaaa!!! Kom maar op! Er wordt vertelt dat het volledig op eigen risico is en daarom niet inbegrepen is in het programma.. Het maakt Yolentha allemaal niets uit.. Al wordt je hartstikke ziek van t water.. Zo'n kans laat je niet aan je voorbij gaan.. Wanneer we bij de rivier komen staan de olifanten al klaar! André en Marriet bieden volledig vrijwillig aan om voor paparazzi te spelen en Nikki en Yolentha gaan ervoor.. Uiteraard is hier geen handig opstap punt en met wat on- elegant geploeter zitten we erboven op.. Zonder mandje, zonder handvatten.. De eerste seconden zijn DOODENG! Hij waggelt weg van de oever en dat wiebelt. Al snel krijgen we dr wat handigheid in en kan het grote genieten beginnen.. Hij sproeit ons met zijn slurf helemaal nat! Wat gaaaaaaf! Na gesproei en gespetter gaat de olifant zitten en laat zich op zijn zij vallen waardoor wij er allebij afkukelen.. We mogen de olifant nat spetteren en masseren.. Dit doen we met een steen omdat ze zo'n dikke huid hebben! Wat geniet hij ervan.. Als toegift mogen we nog een keer op zijn rug.. Deze keer Yolentha voorop.. nu krijgt zij de volle laag wanneer de olifant zijn slurf leeg blaast. Ook weer heel anders! Tot slot laat hij ons weer vallen en zit het erop.. FANTASTISCH! We lopen hyperdepiep terug naar het hotel waar Yolentha eerst met kleren en al onder de douche gaat staan want overal zat zand. Het grappige is dat met ons ook 3 Japanners deze safari doen.. Die gingen alleen rechtstreeks naar de opvang en keken vanaf de kant naar de waterpret.. Terwijl wij terug liepen zagen zij er nog fris gewassen uit.. Terwijl wij de drek hoog op de benen hadden en Nikki en Yolentha als twee verzopen katjes terug liepen.. Verschil moet er zijn! We hebben even pauze tot aan de lunch. Na de lunch hebben we ook nog vrij omdat dit de warmste uurtjes van de dag zijn. Om 3 uur gaan we weer op pad.. Deze keer om op de rug van een olifant door de jungle te gaan. Advies is dichte schoenen, lange broek en lange mouwen. En dat is niet voor niets.. We gaan namelijk dwars door de jungle en de takken en struiken zwiepen je om de oren.. André en Marriet zitten voorin.. Yolentha achterin.. Nikki bij de Japanners in.. De gids concludeert dat Yolentha de safari met special effects krijgt omdat ze bij de staart zit en die haalt hij door de drek en mept haar linksom en rechtsom.. Na 2 minuten het proberen te ontwijken geeft Yolentha op.. Mission impossible.. We gaan dwars door de jungle! We zien apen.. Erg lief met allemaal kleine baby aapjes.. We zien ook herten en omdat wij stil zijn en ze olifanten kennen kunnen we heel dichtbij komen. En het is leuk! We gaan daar waar geen paden zijn en dwars door rivieren.. Na een half uur kijkt André iets minder angstig en hij begint zelfs foto's te maken.. André heeft een soort van paaltje tussen zijn benen en zit voorop.. Yolentha daarentegen zit bij de wiebelende billen en heeft niet zo'n paaltje.. Bij het klimmen en dalen blijkt het een beste workout om op de olifant te blijven. De japanners zorgen voor lol zonder dat ze er erg in hebben.. Aan hun hoofden is te zien dat zij niet genieten. Wanneer Yolentha zegt dat de moeder het huilen nader dan het lachen staat ziet Nikki ook werkelijk stille tranen.. Gelukkig kunnen ook zij de laatste 5 minuten van de ruim 2 uur lachen. Terug bij het hotel vertellen we dat het super leuk was.. Alleen jammer dat we geen neushoorn hebben gezien! Hij geeft ons een kwartier om op te frissen en vertelt dat we dan nog even een drankje gaan doen op een pracht plek om de zonsondergang te bekijken. Na vandaag noemt André dit park trouwens SHITwan park.. Maar stiekem heeft ook hij genoten! Weer schoon lopen we met hem en de chauffeur mee. Zodra we op de plek aankomen horen we dat zo'n 15 min geleden een neushoorn aan de overkant van de rivier kwam drinken.. NEE HÈ! Yolentha besluit op de plek te gaan kijken en al snel wordt er geroepen dat hij er weer is.. De rest komt ook snel en André heeft m wel snel op de foto gekregen.. Maar Yolentha zag m niet en baalt.. André laat de foto zien maar ze wil m natuurlijk met eigen ogen zien.. De gids en chauffeur steken haar de gek aan en Yolentha zegt niet eerder naar huis te gaan dan dat ze er 1 heeft gezien.. Ze lachen.. Het is sporadisch dus trek t komende jaar je agenda maar leeg.. André hoort ondertussen dat hij vaak na 10/15 minuten nogmaals verschijnt aan de andere kant.. We horen hem en de spanning loopt op.. En dan... Jaa hoor! Hij geeft een showtje weg! Komt wat voorzichtig uit t hoge gras maar eet vervolgens gras en draait alle kanten op! Joepie! Voor t eerst in het wild een neushoorn. We ploffen in de relaxte stoelen en kijken werkelijk op een adembenemend tafereel. De zon zakt heel langzaam in de jungle.. Daar moet bij gezegd worden dat de gidsen 2 zelf gebrouwen Nepalese (sterke) drank mee hadden.. Niet te drinken.. En de dames snel overgingen op cocktails.. En met een kiss me quick, deze dag en deze prachtige plek kan maar 1 ding geconcludeerd worden.. Het (reizende) leven is goed!
Tot slot gaan we nog kijken naar Tharu stick dans.. Dansende mannen met stokken.. T lijkt op een soort krijgers dans.. Moe maar voldaan snel het bed in omdat de wekker weer vroeg gaat!
Namasté André en Yolentha
