Gistermiddag nog even door de stad geslenterd en wat rond gekeken het valt ons op dat het hier voor ons (ondertussen aangepaste) gevoel schoon is. De gids vermeldt dat dit in Kathmandu wel anders wordt. Het nog warm en we hebben dorst even wat drinken op een terrasje. Plotseling zit Yolentha anders om op de stoel te wijzen. Hoe kan het ook anders of zij heeft het wel weer in de gaten. Er loopt een extravagante maar ook naakte man op straat. Heel apart en het valt op dat zelfs de politie lachend toe kijkt. (het is hier overigens ook gewoon verboden) later horen we dat hem een broek is aan geboden eind goed al goed. 'S avonds zijn we lekker wezen eten terwijl er ondertussen zang en dans was uit deze streek. We aten op een plek bij het meer van Pokhara. Claudia, ik heb hier momo gegeten. Chicken momo, gestoomd, vond t wel lekker maar geloof niet dat t tot m'n favorieten gaat behoren! De gids dacht dat jij het drankje mohi bedoelde.. Klopt dat? Daarna zijn we rustig terug gelopen en zijn er nog wat aankopen gedaan. Daarna heeft André zich met de IPad in bed geïnstalleerd en Yolentha, Nikki, de gids en chauffeur zijn naar een club gegaan. Toch ook eens kijken hoe dat Nepalese nachtleven eruit ziet! Al snel wordt duidelijk dat ze iig geen decibel meter kennen en anders niet weten hoe die werkt. Laat erin en heel vroeg eruit. Half 5 ging namelijk de wekker weer. Sjonge jonge het vakantiegevoel is even ver te zoeken.. Maar we weten waar we het voor doen. Zodra we in de bus zitten gaan we in het donker de berg beklimmen.. Hoe hoger we komen hoe mooier het uitzicht op Pokhara in het donker met al die lichtjes. We parkeren de bus en lopen het laatste stukje omhoog. Daar staan we dan.. Bijna bovenop een berg.. Te kijken naar de bergen (de Annapurna reeks) met sneeuwtoppen en het dal met de stad, te wachten op de zonsopkomst. Langzaamaan zien we de kleuren in de lucht en op de bergen veranderen en dan komt een felle geel/oranje bal boven de bergen uit. Mensen (we staan op de prachtplek natuurlijk niet alleen) beginnen te wijzen, te klappen en kreetjes uit te slaan. Je zou bijna vergeten dat dit een dagelijks terugkerend gebeuren is. Helaas is het te bewolkt om het kleurenspel op de besneeuwde toppen te zien. Dat schijnt t normaal nog mooier te maken.. Maar ja, je kan nou eenmaal niet alles hebben. Tevreden begint de afdaling weer en tegen kwart over 7 zitten we in het hotel aan het ontbijt. Daarna is er tijd om bij te komen, te douchen enz. Want pas om 2 uur begint het middagprogramma. Tot aan het middag programma besluiten we helemaal niets te doen, dus niet meer dan wat lezen en slapen. Om stipt 2 uur melden we ons bij de receptie voor het middag programma. Het blijkt dat Nikki en haar moeder er nog niet zijn. Nikki had besloten om vanmorgen te gaan paragliden. Toe we ze zagen aankomen was Nikki nog wat bleek. Navragen leerde ons al snel waarom. Omdat ze nogal snel last heeft van reisziekte had ze vanmorgen daar al een tablet voor ingenomen. Dit bleek helaas niet genoeg. Het was voor haar dan ook een aparte ervaring om (als er mensen onder aan de berg hebben gewandeld denken we voor hen ook) vliegend als een vogel te kotsen als een kroegganger die zijn grenzen niet kent. Nu is het lachen op dat moment echter niet. Ze zat er behoorlijk onder en eerlijk zoals ze is, is daar een foto als bewijs. Snel andere kleren aan en op pad voor het middag programma. We beginnen met een hindoe tempel waar we allemaal weer een mooie Bindi aangemeten krijgen. Na de nodige uitleg gaan we naar het volgende punt. De witte rivier. Eenmaal daar aangekomen zien we geen rivier maar horen wel wat geruis. Al snel moeten we naar beneden klimmen en zien in de diepte en witte stroom kolkend water, allemaal lucht en schuim was onze eerste gedachte maar niets is minder waar. Het water is inderdaad bleek melk wit. Het water stroomt hard door allerlei kalk gesteenten die het zijn kleur geven en die de reden is waarom ze zo diep is weg gesleten. Het is er ook nog eens aangenaam fris van temperatuur omdat t uit de Himalaya komt! Van daar uit gaan we naar het Ghurka museum, de dames besluiten om niet mee naar binnen te gaan. André gaat alleen met de gids. Hier leert hij een andere zijde van een Nepalese minderheidsgroepering kennen de ghurka's. Al in 1800 hadden de Britten in de gaten dat deze mannen geboren in de Himalaya over een enorm uithoudingsvermogen beschikken en ook nog eens niet bang waren. Ze werden al snel gerecruteerd voor het Britse leger en als speciale eenheid over de hele wereld ingezet. Bekende plekken zijn De Falklands, Irak, Afghanistan, enz.  Nu lijkt het wel mooi maar als je de verhalen leest zijn ze eigenlijk gebruikt door de Engelsen. Als het ergens mis gaat worden zij als eerste gedropt en mogen de eerste klappen uitdelen of opvangen. (militaire discriminatie?) Ook in Nepal komen er stemmen op om niet meer te tekenen voor het Britse leger. Vandaar uit zijn we naar een opvang dorp voor Tibetanen gegaan. Dit ooit tenten dorp in +\- 1960 is uitgegroeid tot een heus stenen dorp incl tempel en monniken. Ook daar mochten we even kijken, ook in de tempel. Deze werd zelfs voor ons van het slot gehaald. Vandaar weer terug naar het centrum. Nog even een pet gekocht voor André de andere van route 66 ligt ergens in de Ganges (helaas) (sorry ly). En even relaxen op een terras aan het meer van Pokhara. Vanavond niet te laat naar bed want morgen gaan we naar Katmandu. Helaas alweer de laatste bestemming van ons avontuur.. Namasté Yolentha en André  P.S. Yolentha's benen zijn trouwens flink te grazen genomen. Bij het worstelen met de staart van de olifant zei ze al dat het net aanvoelde als touw. Nou dat schuren is terug te zien op haar enkels. Daarnaast is ze meerdere keren geprikt door 1 of ander insect op de benen.. De allergische reacties zijn grote, rode, jeukende plekken die met de handpalm niet te bedekken zijn.. Toch fijn.. Vakantie! ;-)