Vanmorgen eindelijk weer een normale wekker tijd. Nu zijn er onder jullie een aantal die de volgende zinnen niet zullen (willen) begrijpen. Na het aflopen van de wekker (op de juiste tijd) staat André netjes naast zijn bed op teruimen en naar de badkamer voor de noodzakelijke opknap beurten (moet van Yo, zeker opdracht uit Almelo) en wanneer hij fris en fruitig het SLAAP deel van de kamer weer binnen komt begrijpt een ieder nu wel wat hij aantrof. De gebruikelijke bende met daar tussen een slapende Yolentha. Na haar te hebben gewaarschuwd dat hij dan maar alleen op de olifant stapt kwam er warempel beweging in het geheel. Dit keer voor het eerst ietwat te laat in de bus (niet de schuld van Yo) opweg naar Chitwan park. Een route van 150 km met de toezegging wordt 4 uurtjes rijden. Wat een verschil zeg. Deze 4uur vlogen voorbij met leuke foto stops. Deze gidsen nemen echt de tijd voor ons wat een beleving. Eerst maar eens gestopt bij de nodige rijstvelden, en foto's maken van bloeiende rijst. Algauw rijden we de "heuvels" in. Hier in Nepal (de klemtoon ligt op de a) noemen ze de bergen tot 3000 meter "Hills". Ja dan hebben we in Europa nog maar een handje vol bergen. Ha ha. Voor ons gevoel gingen we dan ook echt de Zwitserse Alpen in. Hier nog weer een fotostop en een echte kop Nepal thee. Dit is zwarte thee met veel melk en veel suiker. Buiten die van de gidsen was er nog maar een kopje leeg. De dames kregen het zogenaamd niet door hun keel. In de bus werd er door ze dan ook nog eens stevig nagekaart over deze drank. Plotseling stagneerd het verkeer en er staan steeds meer vrachtwachens en bussen langs de kant van de weg. Er blijkt verderop (precies op onze laatste fotostop) een weg blokade door protesterende jongeren. We rijden voorzichtig door en onze gids vraagt enkele agenten om advies. Er waren plotseling ook genoeg agenten en militairen om wat aan te vragen. Er bleek voor ons niets aan de hand. Dit zinnetje vraagt om uit leg denken we. Wel nu: Nepal is voor zijn inkomsten erg maar dan ook erg afhankelijk van toeristen. Het was ons tot dan ook nog niet opgevallen, maar onze bus heeft groene kentekenplaten en groene borden met text achter de ruit. Hier op staat zoiets als toerist vervoer. Ook de opstandelingen dit keer een ethnische minderheidsgoepering die wat specifieke eigen wensen heeft, begrijpt wat de gevolgen voor het toerisme kunnen zijn wanneer deze in hun actie betrokken raken en laten dus alle groene kentekens ongemoeid. Nu zul je wel begrijpen dat het een apart gevoel is wanneer je door lege straten rijdt met zo hier en daar nog een groene kentekenplaat. Op de stoep overigen veel "wandelaars" met genoeg menutie ( losse stenen ). Er rijdt echt niets anders, want, zo legt de gids uit, de opstandelingen werken volgens het guerrilla principe. Zo zie je niets en zo staan er een paar die je de ruiten in gooien. Ongeacht welk vervoermiddel. Daar voorbij is het nog 45 min tot het park en onze lodge. Onderweg nog een stop om langs de kant van de weg een glas verse ananassap en suikerrietsap te kopen. Dit laatste wordt ter plekke uit enkele rietstengels geperst. Wij vonden de verse ananassap het lekkerst.  Nou eenmaal in onze lodge wordt het duidelijk dat het de komende 2 nachten anders gaat worden. Na 10:30 geen elektra en al helemaal geen airco. Dat wordt spannend vannacht!  13:00 lunch, ook hier gaat het anders geen à la carte zoals we het ondertussen gewend zijn maar het viel erg mee alles smaakte lekker en de kip is niet te spicy. Onder tussen hebben we het whiteboard ontdekt waarop ons programma nauwgezet wordt bijgehouden ( bijna met oud Engelse discipline)  en daar staat dorp toer in het Tharus dorp. De Tharus zijn de grootste etnische groep hier in het zuiden van Nepal. Het zuiden noemen zij hier de 1000 km lange grens met India. Tot onze stomme verbazing worden we op gewacht door een ossenkar. We gaan dus met ossenkar naar het dorp in ongeveer 45 min. Ondertussen begint het steeds harder te regenen, om eerlijk te zijn is dit het eerste evenement wat echt te lijden heeft onder de moesson. In plaats van de wandeling door het dorp naar het Tharus museum laten we ons nu maar met de ossenkar afzetten. Helemaal niet erg! Wat een beleving zo'n kar! Het hobbelt, wiebelt en af en toe een klein zacht bergje onder de wielen door de ossen zelf verzorgt, maar bovenal  erg langzaam! Het museum is klein en vertelt het verhaal van de geschiedenis van de Tharus. Niet indrukwekkend maar wel leuk. Ondertussen is het weer droog en gaan we weer met de ossenkar op weg. Onderweg driftig zwaaiend naar menig kind als waren we de koningin zelf maar dan wel in een andere koets. Over de paarden maar te zwijgen. Terug bij het hotel besluiten we tegelijk maar even het dorp in te wandelen. Niet zo'n opperbeste keus want Yolentha loopt tegen een beeldje aan en roept "die wil ik" en een ieder die Yolentha kent weet wat dat betekend. Zij weten dus ook wat er nu na veel lange onderhandelingen in haar koffer ligt. Snel nog even naar een internet café en ....... Shit iPad in de kamer laten liggen. Nou ja dan morgen maar, en dan maar twee verhalen over typen. Dat zijn we ondertussen ook wel weer gewend. Terug in de lodge even pauze tot het dinner. Oja bij de lodge lees "huisje" ligt er plotseling een hond voor ONZE deur en nergens anders, Yolentha vraagt jaag jij hem even weg? Maar verder dan hem te laten kwispelen kwam André ook niet. En zodra Yolentha dat zag was ze verkocht en wilde ze hem houden.. Mede omdat het uitdrukkelijk verboden wordt de honden aan te raken besluiten we maar om haar te laten liggen (stak naast onze voordeur). Ook het dinner heeft geen keuze programma maar ook nu blijkt de voor ons gemaakte keus lekker en ruim voldoende.  Na wat na tafelen gaan we allen naar onze lodge's om met behulp van voldoende slaap ons klaar te maken voor de spectaculaire olifanten rit van 2 uur en de baby olifanten van morgen.  Namasté Yolentha & André