Pff om 4.30 uur de wekker.. Eruit en klaar maken voor de laatste dag Varanasi maar ook de laatste dag met de volledige groep. Dus laten we daar op de valreep iets over zeggen. Vanmiddag vertrekt het eerste stel. Marcel en Jos. Hun zoon werkt voor een half jaar in India en zit er nu een goede twee maand. Zij besloten eerst het land te verkennen en dan hun zoon te bezoeken in het zuiden en vliegen dus vanmiddag naar hem toe. Vanavond vertrekt een ander stel (Jos en Marion) en Joyce. Een meisje uit Belgie die eigenlijk deze reis met haar vriend zou doen, maar nadat de relatie over ging besloot alleen te gaan. Erg dapper aangezien zij geboren is in India en is geadopteerd. Een pittige reis dus voor haar. Wij blijven dan nog met Nikki en haar moeder Mariette over. Zij hebben besloten 7 weken met elkaar te gaan reizen.. Voor deze reis aan zijn zij naar Sri Lanka geweest en ze eindigen dus met ons in Nepal en gaan dan ook weer naar huis. Erg leuke mensen waar we goed mee kunnen lachen.

Terug naar vandaag. We gaan vroeg op pad en trekken wederom dichte schoenen aan. Die heeft Yolentha de hele reis nog niet aangehad, maar zo aan de oever van de Ganges kun je niet anders. We zijn eerst naar een stuk van de Ganges gegaan waar iedereen zich wast in het heilige water. In onze ogen niets anders dan vies bruin water. Een beetje de kleur van waterige koffie met melk. Daarna zijn we door alle smalle straatjes van de stad gegaan en kwamen we terecht bij de crematie locatie. Een groot verhoogd plateau met veel brandende houtstapels. In verband met de hoge waterstand is dit nu de enige crematieplek in Varanasi aan de Ganges. Een plek van dood en wel 24/7 en dat het hele jaar door. Dit is DE plek voor Hindoe India om te sterven en gecremeerd te worden. Hiermee doorbreken zij de cirkel van wedergeboorte en vind de geest zijn verdiende rust. Dit is niet voor iedereen weg gelegd. Heilige mannen, kinderen, zwangere vrouwen en door een slangenbeet gestoven personen mogen niet gecremeerd worden. Dikke rook en as waait alle kanten op. Al snel had Yolentha haar pet voor de mond en neus en Andre een zakdoek om nog iets adem te kunnen halen. Je mocht het plateau beklimmen om langs het hout en de lichamen te lopen. Een aantal dingen dat doen maar wij besloten gelijk om dit niet te doen. Beiden hadden we totaal niet de behoefte om zo'n crematie te zien en wat dit met het menselijk lichaam doet. De reacties waren verschillend. Een aantal konden goed relativeren en een aantal kwamen aangeslagen terug. Wanneer we hier weglopen, lopen we tussen de bergen brandhout door. Dit ligt hier voor de crematies en wordt door handelaren aan families verkocht. Het blijkt een eenvoudig formule hoeveel kilo hout er per lichaamsgewicht nodig is. Wanneer een familie dat niet kan betalen is er een donatiepot die bijdraagt. Mensen geven vrijwillig geld voor dit doel omdat er niets zo erg is als de geest van een onvolledig verbrand lichaam. We lopen verder door de smalle vieze straatjes. Het valt op dat er ineens overal bewaking is. Het blijkt dat een tempel en moskee naast elkaar staan en ze vechten tegen elkaar over het eigedom van de grond. Dan terug naar de bus. Eenmaal in het hotel eerst douchen. De as en geuren van ons afspoelen en daarna aan het ontbijt.

De rest van de dag zijn we vrij om ons klaar te maken voor Nepal. Zojuist even wat drinken en wat lekkers gekocht voor de reis morgen. Nu dus even tijd om op internet te gaan en een plek gevonden waar dat kon. De volgende keer schrijven we jullie dus vanuit Nepal. ( Als we de grens overkomen enzo, want ook hiervoor zijn de eerste formulieren al ingevuld ;-) )

Namaste Andre en Yolentha